Καλώς Ορίσατε στην σελίδα της Εφηβικής Βίας


ΕΦΗΒΕΙΑ : ΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Η εφηβεία είναι μια μεταβατική περίοδος ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ώριμη ηλικία, όπου συντελούνται μεγάλες αλλαγές στα οργανικά-βιολογικά και στα ψυχικά και ψυχοκοινωνικά δεδομένα.
Η εφηβεία εκφράζει το πέρασμα από μια παρασιτική, παιδική ζωή, σε μια αυτόνομη ζωή και ο έφηβος θα περάσει από την κηδεμονία, σε μια φάση που θα είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του.
Είναι μια περίοδος κρίσεων και ανισορροπίας εξαιτίας αφενός των αλλαγών που συντελούνται στη φυσιολογία του σώματος και των ψυχολογικών του συνεπειών και αφετέρου, εξαιτίας της ανάγκης των νέων να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Αυτό που διαφέρει από έφηβο σε έφηβο, είναι το εύρος, η ένταση και οι μορφές της κρίσης καθώς και η λύση που δίνεται.
Το βιολογικό μέρος της εφηβείας είναι η λεγόμενη ήβη. Πρόκειται για τις προπαρασκευαστικές βιοσωματικές αλλαγές που οδηγούν στη σεξουαλική ωρίμανση.
Τα χρονικά όρια της εφηβικής ηλικίας δεν μπορούμε να τα προσδιορίζουμε ακριβώς γιατί εξαρτώνται από βιολογικούς και από κοινωνικούς παράγοντες.
Σημαντικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει την εφηβεία του, παίζουν οι εμπειρίες που έχει το άτομο τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Αυτό γιατί στα πρώτα χρόνια ζωής δημιουργούνται σταθερές και βαθιές συναισθηματικές σχέσεις με τους γονείς και τα άλλα μέλη της οικογένειας και ενδοβάλλονται πρότυπα συμπεριφορών και ηθικές αξίες. Έτσι αναπτύσσονται ορισμένες συμπεριφορές στις διαπροσωπικές σχέσεις: εμπιστοσύνη στους άλλους, ντροπαλότητα, κοινωνικότητα, δυσπιστία και τρόπος αντιμετώπισης των δυσκολιών και των ματαιώσεων.
Ανάλογα λοιπόν με την προηγούμενη ιστορία του εφήβου και με τηντωρινή περιβαλλοντική, οικογενειακή και κοινωνική κατάσταση στην οποία ζει, οι οργανικές και νοητικές αλλαγές που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της εφηβείας μπορεί να εξελιχθούν ομαλά ή να πάρουν τη μορφή σοβαρών προβλημάτων.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του εφήβου
Ο έφηβος με το "όχι" του προσπαθεί να διαφοροποιήσει τον εαυτό του από το περιβάλλον. Εκφράζει το ότι θέλει να μεγαλώσει και ότι δεν θέλει πια να είναι το υπάκουο και προσαρμοσμένο παιδάκι. Συχνά αυτή η άρνηση παρατείνεται και μέχρι τα 20, 22 ή 25 χρόνια και δείχνει ότι η κρίση της εφηβείας συνεχίζεται – οπότε μιλάμε για παρατεταμένη εφηβεία.
Αναζητώντας τον εαυτό τους, οι έφηβοι δεν θέλουν πια συμβουλές, δεν θέλουν κηδεμονία.
Αυτή η τάση ανεξαρτητοποίησης δεν σημαίνει αποξένωση από τους γονείς. Αντίθετα ο έφηβος χρειάζεται πολύ τους γονείς του, χρειάζεται τη αγάπη τους, την προστασία τους και τις απόψεις τους. Αλλά μέσα στην ανάγκη του ανεξαρτητοποιηθεί, θεωρεί την προστασία, την αγάπη και το ενδιαφέρον των γονέων, εμπόδιο στην προσπάθειά του.
Ο έφηβος θέλει τη γωνιά του, την ησυχία του, τον στοχασμό του.Αυτή η ανάγκη μπορεί συχνά να τον σπρώχνει μακριά από τα προβλήματα και τις ανάγκες της οικογένειας, πράγμα που οι γονείς το εκλαμβάνουν ως αδιαφορία από μέρους του. Πρέπει όμως να γνωρίζουν ότι ο έφηβος ζει περισσότερο στο μέλλον παρά στο παρόν και έχει την ανάγκη να απομονώνεται με τον εαυτό του και να βυθίζεται ανενόχλητος στις σκέψεις του.
Ο έφηβος θέλει να δημιουργήσει έναν κόσμο πιο όμορφο, πιο δίκαιο, ιδανικό και προσπαθεί να σβήσει ή να ωραιοποιήσει οποιαδήποτε πραγματικότητα δεν του αρέσει. Οι γονείς πρέπει με υπομονή και αγάπη να βοηθήσουν τα παιδιά τους να καταλάβουν ότι ο ρομαντισμός είναι κάτι όμορφο που συμπληρώνει τη ζωή τους αλλά μπορεί να γίνει αρνητικό στοιχείο αν βλέπουν την πραγματικότητα με αυτό τον τρόπο. Η ψυχολογική ετοιμότητα για την ρεαλιστικότητα της ζωής θα βοηθήσει τον έφηβο να παλέψει και να αντιμετωπίσει το παρόν αλλά και όσα του επιφυλάσσει το μέλλον.
Πηγή: http://www.psychotherapeia.net.gr


Ψυχολογική υποστήριξη παιδιών και εφήβων


Τα παιδιά (γέννηση έως 12 ετών) αποτελούν μια ευαίσθητη ηλικιακή ομάδα, η οποία έχει να αντιμετωπίσει τα δικά της προβλήματα και δυσκολίες. Κάποια παιδιά καταφέρνουν να ανταποκριθούν με επιτυχία στις απαιτήσεις και τις προκλήσεις του περιβάλλοντος και να προσαρμοστούν σε αυτές, ενώ άλλα δυσκολεύονται περισσότερο και χρειάζονται βοήθεια. Τα παιδιά ωστόσο, ειδικά όσο μικρότερα είναι, δε μπορούν να εκφράσουν τις απογοητεύσεις, τους προβληματισμούς, τις σκέψεις, το άγχος, τους φόβους, τις αγωνίες και την ανασφάλεια τους. Έχουν, όμως, τη δική τους "γλώσσα" επικοινωνίας, την έκδηλη συμπεριφορά τους. Μέσα από αυτή θα μας δείξουν ότι κάτι δε πάει καλά και ότι ίσως απαιτείται η παρέμβαση ειδικού.

Οι έφηβοι (12 έως 18 ετών) από την άλλη, όντας στο μεταβατικό στάδιο από την παιδική ηλικία προς την ενηλικίωση και προσπαθώντας να προσαρμοστούν στις βιοσωματικές και συναισθηματικές αλλαγές που συνοδεύουν αυτή την ηλικία, συχνά έχουν να διαχειριστούν πλήθος πρωτόγνωρων συναισθημάτων. Άγχος εν όψει εξετάσεων, προβλήματα στις σχέσεις με συνομηλίκους, με το άλλο φύλο, με γονείς και καθηγητές, σεξουαλικές ανησυχίες, είναι μερικά από τα καθημερινά προβλήματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωποι και τα οποία δύνανται να επηρεάσουν τη συμπεριφορά και την ψυχική τους υγεία.

Η ψυχολογική υποστήριξη παιδιών και εφήβων στοχεύει στο να βοηθήσει τις ηλικιακές αυτές ομάδες να ανταπεξέλθουν στα προβλήματα και να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τις δυσκολίες που προκύπτουν. Στόχος επίσης είναι η πρόληψη, έτσι ώστε αυτά τα προβλήματα να μην εγκαθιδρυθούν και συνεχίσουν να βασανίζουν τα παιδιά και στην ενήλικη ζωή. Με διάφορες ψυχολογικές μεθόδους προσαρμοσμένες στις ανάγκες και την ηλικία των παιδιών, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα ευχάριστο και ασφαλές περιβάλλον, όπου είτε λεκτικά είτε μέσω της συμπεριφοράς τους θα μπορούν να εκφράσουν αυτά που τους απασχολούν και εμποδίζουν την ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη και προσαρμογή τους στο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον.



Ενδεικτικά προβλήματα – συμπτώματα που παρουσιάζουν τα παιδιά


Δείτε αναλυτικά παρακάτω για επιθετικότητα, θυμό, προσαρμογή στο σχολείο, φόβους - φοβίες, άγχος αποχωρισμού, πένθος, ψυχοσωματικά συμπτώματα, διαζύγιο - οικογενειακή κρίση, ντροπαλότητα - συστολή, απουσία κοινωνικών σχέσεων.Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που μπορεί να εμφανίσουν τα παιδιά. Υπάρχει πλήθος ακόμα συμπτωμάτων που μπορεί να ταλαιπωρούν ένα παιδί. Όποια όμως και αν είναι η φύση των δυσκολιών του παιδιού το σημαντικότερο είναι να εντοπίζουμε εγκαίρως τις ενδείξεις των ψυχικών προβλημάτων και να προσφέρουμε στο παιδί την κατάλληλη βοήθεια έτσι ώστε να επανέλθει στη καθημερινότητα του ψυχικά και σωματικά υγιές και χαρούμενο.




Ψυχολογικές αντιδράσεις–ανησυχίες & προβλήματα εφήβων


Δείτε αναλυτικά θέματα όπως απομόνωση, νευρικότητα, αντιδραστικότητα, υπερβολική ευαισθησία, χαμηλή αυτοεκτίμηση, επιθετικότητα, άγχος, κατάθλιψη, επιθετικότητα. Προκειμένου να καταφέρει να διαχειριστεί όλα τα παραπάνω συναισθήματα και ανησυχίες ο έφηβος, συχνά έχει την ανάγκη να μιλήσει με κάποιον, με ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης με το οποίο θα νιώθει άνετα. Ο ρόλος ενός ειδικού σε αυτή την περίπτωση είναι να βοηθήσει τον έφηβο να κατανοήσει τη φύση όλων αυτών των αντιδράσεων και να μπορέσει να βρει τον τρόπο να τις αντιμετωπίσει όσο το δυνατό πιο ανώδυνα για τον ίδιο.

ΠΗΓΗ:
http://www.kentrostirixis.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=40&Itemid=93


Το Φαινόμενο εκφοβισμού στο σχολέιο




Εκδηλώσεις βίας στο χώρο του σχολείου έχουν παρατηρηθεί από πολύ παλιά με διάφορες μορφές: σωματική βία, λεκτική, ψυχολογική, σεξουαλική, η βανδαλισμός. Μία από αυτές τις εκδηλώσεις βίας είναι και ο εκφοβισμός (bullying).


O εκφοβισμός αναφέρεται σε επιθετική, σκόπιμη πράξη, η οποία είναι επαναλαμβανόμενη και ασκείται από ένα ισχυρότερο άτομο ή ομάδα ισχυρότερων ατόμων σε ένα άτομο πιο αδύναμο. Μπορεί να είναι άμεση εκδήλωση βίας με: πράξεις, όπως κλωτσιές, μπουνιές, σπρωξίματα, χτυπήματα, με λόγια, όπως βρισιές, πειράγματα, απειλές, κοροϊδίες, με συμπεριφορές απομόνωσης και αποκλεισμού από παρέες, από παιχνίδια και αθλητικές δραστηριότητες και με τα κινητά και το ίντερνετ.




Κάποια παιδιά είναι θύματα εκφοβισμού, χωρίς να υπάρχει κάποιος εμφανής λόγος. Άλλα, βρίσκονται στο στόχαστρο γιατί διαφέρουν σε κάτι από τα άλλα παιδιά (ο τρόπος που μιλάνε, ο τρόπος που περπατάνε, το όνομα τους, το χρώμα τους, το ανάστημα τους, τα κιλά τους κ.α.). Σε οποιαδήποτε περίπτωση πάντως, θα πρέπει να προβληματιστούμε σοβαρά, όταν ένα παιδί οποιασδήποτε ηλικίας δέχεται τον εκφοβισμό και την βίαιη συμπεριφορά αδιαμαρτύρητα, σαν κάτι το φυσικό, που μπορεί να το υφίσταται από όλους.


Από την άλλη πλευρά υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους κάποια παιδιά γίνονται θύτες. Κάποια βρίσκουν αυτό τον τρόπο να είναι δημοφιλή. Για κάποια άλλα έχει τεράστια σημασία να δείχνουν ότι είναι δυνατά και ότι έχουν τον έλεγχο. Κάποια άλλα μπορεί να υπήρξαν τα ίδια θύματα εκφοβισμού στο παρελθόν και να αντιδρούν με το να υιοθετούν την βίαια συμπεριφορά τα ίδια.


Ο εκφοβισμός είναι μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία για τα θύματα και μπορεί να έχει τεράστιες συνέπειες στη διάθεση και στη συμπεριφορά τους. Τα παιδιά-θύματα νιώθουν μόνα, δυστυχισμένα και φοβισμένα. Χάνουν την αυτοπεποίθηση τους. Το σχολείο γίνεται ένας χώρος ανασφαλής στον οποίο δεν θέλουν να παρευρίσκονται. Συχνά κατηγορούν τον εαυτό τους για αυτό που γίνεται και απομονώνονται. Φοβούνται ότι το να κουβεντιάσουν με οποιονδήποτε αυτό που συμβαίνει θα χειροτερέψει την κατάσταση και συχνά η οικογένεια και το περιβάλλον του σχολείου μένουν απληροφόρητοι και ανυποψίαστοι.


Επειδή λοιπόν συχνά τα παιδιά-θύματα εκφοβισμού δεν μιλάνε για την επιθετική συμπεριφορά που αντιμετωπίζουν στο σχολείο και κρύβουν τα συναισθήματα τους, είναι σημαντικό ο εκπαιδευτικός να είναι ενήμερος για την ύπαρξη του φαινομένου και να είναι ευαισθητοποιημένος.


Υπάρχουν κάποιες ενδεικτικές συμπεριφορές που δείχνουν πως το παιδί μπορεί να είναι θύμα εκφοβισμού: - το παιδί δεν θέλει να πάει στο σχολείο - παραπονιέται ότι είναι άρρωστο, όταν πρόκειται να γίνει σχολική εκδρομή - τα ρούχα του είναι συχνά σκισμένα - έχει μελανιές - χάνει το χαρτζιλίκι του και τα πράγματα του - έχει «κακή» διάθεση - πέφτει η σχολική του επίδοση - απομονώνεται από πρώην φίλους - στα διαλείμματα περνά το χρόνο του κοντά στα γραφεία των καθηγητών

Εάν ο εκπαιδευτικός αντιληφθεί πως ένας μαθητής είναι θύμα εκφοβισμού είναι σημαντικό: • να διαβεβαιώσει το παιδί πως δεν είναι υπεύθυνο για αυτό που του συμβαίνει • να το διαβεβαιώσει πως στο σχολείο υπάρχουν άνθρωποι που θα το προστατέψουν • να διευκρινίσει πως το να μιλήσει για αυτό που του συμβαίνει δεν είναι «κάρφωμα» • να μιλήσει στην τάξη για το γεγονός του εκφοβισμού και να προκαλέσει το ενδιαφέρον και την αλληλεγγύη των μαθητών • να ενημερώσει τους γονείς • να ενημερώσει τους καθηγητές • εάν κριθεί αναγκαίο, να προτείνει τη βοήθεια από ειδικό ψυχικής υγείας.


Πηγή: Εταιρεία Ψυχοκινητικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου –

Το εκπαιδευτικό σύστημα «πνίγει» τους εφήβους



Τα καταθλιπτικά συμπτώματα πληθαίνουν και τα ποσοστά απόπειρας αυτοκτονίας διπλασιάστηκαν τα τελευταία 20 χρόνια μεταξύ παιδιών που ξυπνούν και κοιμούνται κάθε μέρα στον ρυθμό του ρομπότ με μοναδικό στόχο την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο και μόνιμη ηχώ στ΄ αφτιά τους: «Πρέπει να τα καταφέρεις!»

Για το καλό του, ξυπνά κάθε πρωί από τα χαράματα ώστε να προλάβει να είναι στην ώρα του στο σχολείο. Είναι πτώμα αφού έχει κοιμηθεί ελάχιστα το προηγούμενο βράδυ προκειμένου να διαβάσει στο πλαίσιο της προετοιμασίας του για τις εξετάσεις εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Για το καλό του, αφού τελειώσει το μάθημα στο σχολείο, έχει άλλα τρία ιδιαίτερα μαθήματα ως τη νύχτα. Για το καλό του, οι καθηγητές τού λένε ότι πρέπει πάση θυσία να βρει μια θέση στον… ήλιο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Την ίδια «καραμέλα» πιπιλίζουν κάθε ημέρα και οι γονείς του υπενθυμίζοντάς του ότι, αν δεν καταφέρει να επιτύχει, τόσα χρήματα και τόσος κόπος θα πάνε χαμένα.

Για να συμπληρώσουν ότι παίζει μεγάλο ρόλο και το«τι θα πει η κοινωνία, αρχίζοντας από τη γειτόνισσα που ο γιος της τα κατάφερε και μπήκε στη Νομική»(η γειτόνισσα βέβαια δεν αναφέρει ότι ο γιος της έχει ακόμη το πτυχίο Νομικής σε μια κορνίζα αναξιοποίητο). Είναι 17 ετών, σε μια ηλικία που η ζωή του ανοίγεται μπροστά του, και όμως εκείνος δεν βρίσκει ενδιαφέρον στο να ονειρευτεί το μέλλον του. Νιώθει θλίψη, νιώθει κούραση, νιώθει συνεχώς στενοχώρια. Εμφανίζει καταθλιπτικά συμπτώματα προτού καν ενηλικιωθεί. Και μπορεί η κατάθλιψη να αποτελεί συνήθως έννοια αλληλένδετη με την τόσο ιδιαίτερη φάση της ζωής που ονομάζεται εφηβεία, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να της δίνουμε τη δέουσα σημασία. Διότι κάποιες φορές η κακοκεφιά των εφήβων που περνά στα… ψιλά για τους πολυάσχολους γονείς των σύγχρονων καιρών μας μπορεί να φθάσει ως και σε απόπειρα αυτοκτονίας.

Γκρίζα μπουμπούκια…

Αυτό το καρέ αποτελεί ένα άκρως ρεαλιστικό κάδρο της ζωής ουκ ολίγων εφήβων στη χώρα μας. Ένα κάδρο στο οποίο κυριαρχεί το γκρίζο, όπως αποτυπώνουν δύο νέες ξεχωριστές μελέτες του Πανεπιστημίου Αθηνών τις οποίες παρουσιάζει σήμερα «Το Βήμα». Σύμφωνα με την πρώτη μελέτη, ένας στους τέσσερις εφήβους που συμμετείχαν παρουσίαζε συμπτώματα κατάθλιψης, τα οποία μπορεί να είναι εν δυνάμει επικίνδυνα για το μέλλον του. Η δεύτερη πάλι μελέτη δείχνει ότι οι απόπειρες αυτοκτονίας στους εφήβους έχουν διπλασιαστεί μέσα σε μία εικοσαετία. Πίεση, στρες, στείρο εκπαιδευτικό σύστημα, ελπίδες (πολλές φορές φρούδες) για σπουδές και επαγγελματική αποκατάσταση, γονείς στα πρόθυρα νευρικής και οικονομικής κρίσης, περίγυρος πάντα έτοιμος να κριτικάρει. Μια θηλιά γύρω από τον λαιμό παιδιών που στο άνθος της ηλικίας τους αισθάνονται να… μαραίνονται. Δεν θα μπορούσαν να ταιριάζουν περισσότερο οι στίχοι τουΓιάννη Μηλιώκα:«Για το καλό μου, για το καλό μου, ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου». Ποσοστό των εφήβων που φθάνει το 26,2% παρουσιάζει καταθλιπτική συμπτωματολογία, όπως έδειξε μελέτη η οποία δημοσιεύθηκε στον δικτυακό τόπο του επιστημονικού εντύπου «Community Μental Ηealth Journal» στις 7 Φεβρουαρίου με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Παιδοψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ελένη Λαζαράτου

Όπως εξηγεί η Λαζαράτου, η μελέτη διεξήχθη σε 713 μαθητές (396 κορίτσια και 317 αγόρια) ηλικίας 15 ως 18 ετών που φοιτούσαν σε τρία Λύκεια της Αθήνας (δύο Γενικά Λύκεια και ένα Τεχνικό) με βάση ειδική επιστημονική κλίμακα καταγραφής της κατάθλιψης. Τα καταθλιπτικά συμπτώματα αποτελούν διαταραχή του συναισθήματος και εκφράζονται μεταξύ άλλων με λύπη, κακοκεφιά, μειωμένη όρεξη, μειωμένο ύπνο, δυσκολία στη συγκέντρωση και συνεχή κούραση.

Κορίτσι, μέτρια μαθήτρια

Τα αποτελέσματα που εξήχθησαν μάλλον προκαλούν… κατάθλιψη αφού κατεγράφη υψηλή συχνότητα καταθλιπτικής συμπτωματολογίας τόσο στα παιδιά Γενικού Λυκείου όσο και σε εκείνα του Τεχνικού. Συγκεκριμένα, συμπτώματα κατάθλιψης παρουσίασαν το 33,7% των κοριτσιών και το 16,1% των αγοριών που μελετήθηκαν. Ποιο ήταν όμως το «προφίλ» του εφήβου με καταθλιπτικά συμπτώματα, σύμφωνα με τη μελέτη; Οπως προέκυψε, η εικόνα του είναι συνήθως εκείνη ενός κοριτσιού που δεν έχει πολύ καλές επιδόσεις στα μαθήματα.

Οι ερευνητές σημειώνουν βέβαια ότι, με δεδομένη την εύθραυστη περίοδο της εφηβείας που πολλές φορές συνδέεται με εμφάνιση καταθλιπτικών συμπτωμάτων, δεν μπορούμε να πούμε πως όλοι αυτοί οι έφηβοι αντιμετωπίζουν σοβαρό παθολογικό πρόβλημα. Δεν μπορούμε όμως παράλληλα να παραβλέψουμε το γεγονός ότι μελέτες έχουν δείξει πως η καταθλιπτική συμπτωματολογία στην εφηβεία συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης διαγνωσμένης κατάθλιψης, άλλων μορφών ψυχοπαθολογίας και κίνδυνο αυτοκτονίας αργότερα στη ζωή, όπως τονίζει η Λαζαράτου. «Ετσι πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στον ευάλωτο ψυχικό κόσμο των εφήβων»αναφέρει χαρακτηριστικά η ερευνήτρια.

Εφηβεία μετά τα… 18!

Για ποιον λόγο οι έφηβοι τα βλέπουν λοιπόν όλα… μαύρα; Η Λαζαράτου εξηγεί ότι ιδιαιτέρως στο Λύκειο τα παιδιά πιέζονται πάρα πολύ για να έχουν καλές επιδόσεις στο σχολείο και να καταλάβουν μια θέση τελικώς στην ανώτατη εκπαίδευση, πολύ περισσότερο από τους συνομηλίκους τους σε άλλες χώρες. «Οι έλληνες έφηβοι ουσιαστικώς δεν ζουν καν την εφηβεία τους λόγω υποχρεώσεων και υπερφορτωμένου καθημερινού προγράμματος. Ζουν ως έφηβοι μετά τα 18 χρόνια τους, όταν έχουν πλέον καταφέρει να μπουν σε κάποια σχολή και χαλαρώνουν.Η πίεση για την επιτυχία στο πανεπιστήμιο τους οδηγεί στο να μη βιώνουν όλα τα φυσιολογικά στάδια που πρέπει να περάσει ένας έφηβος και αυτό, όπως είναι επόμενο, έχει σημαντικό κόστος στην ψυχολογική τους κατάσταση».

Στη μελέτη σημειώνεται ότι«στην Ελλάδα υπάρχει ισχυρή παράδοση σύμφωνα με την οποία υπερεκτιμώνται οι σπουδές στο πανεπιστήμιο. Ετσι οι οικογένειες πιέζουν τα παιδιά τους κατά τη διάρκεια των χρόνων φοίτησης στο Λύκειο ώστε να επιτύχουν στις εισαγωγικές εξετάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Παράλληλα με τα σχολικά μαθήματα τα παιδιά κάνουν συνήθως και ιδιαίτερα μαθήματα τα οποία πληρώνει η οικογένεια.Αυτό το επιπλέον οικονομικό “φορτίο” συμβάλλει σε ακόμη μεγαλύτερη πίεση για επιτυχία η οποία αντικατοπτρίζεται στις προσδοκίες της οικογένειας και της κοινωνίας».Οι συγγραφείς της μελέτης επισημαίνουν μάλιστα ότι οι αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο που εισήχθησαν στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια«οδήγησαν σε ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες αντί να βελτιώσουν τα πράγματα».Σε όλη αυτή την πίεση συμβάλλει και το γεγονός ότι πολλές φορές οι επιθυμίες των γονέων για ενασχόληση του παιδιού τους με ένα συγκεκριμένο επάγγελμα… παιδεύουσι (ακόμη περισσότερο) τα τέκνα.

Γ’ Λυκείου: λυγίζουν τ΄ αγόρια!

Η Γ΄ Λυκείου είναι η χρονιά που διαταράσσει και την ψυχική ισορροπία των αγοριών, αφού κάθονται στην «ηλεκτρική καρέκλα» που θα κρίνει το μέλλον τους…

Μάλιστα στην επίμαχη τρίτη τάξη του Λυκείου, στον προθάλαμο του πανεπιστημίου, όπου οι έφηβοι είναι ακόμη πιο αγχωμένοι, τα αγόρια είναι εκείνα που «λυγίζουν» περισσότερο, σύμφωνα με τη μελέτη. Αν και «παραδοσιακώς», όπως είναι γνωστό, τα κορίτσια έχουν σε υψηλότερα ποσοστά συμπτώματα κατάθλιψης, το φαινόμενο αυτό ισχύει σε μεγαλύτερο βαθμό στις δύο πρώτες τάξεις του Λυκείου ενώ υποχωρεί στη χρονιά-«ηλεκτρική καρέκλα» που ονομάζεται τρίτη Λυκείου. Αντιθέτως, σε αυτή τη δύσκολη χρονιά αυξάνονται τα ποσοστά αγοριών με καταθλιπτική συμπτωματολογία. Για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό; Μια πιθανή εξήγηση την οποία δίνει η Λαζαράτου είναι ότι«τα αγόρια πιέζονται περισσότερο να επιτύχουν στο πανεπιστήμιο, με δεδομένο μάλιστα ότι συνήθως αποφασίζουν την τελευταία στιγμή να διαβάσουν συστηματικά.Στα κορίτσια οι έλληνες γονείς τείνουν να συγχωρούν πιο εύκολα την αποτυχία αφού συχνά θεωρούν ότι μπορεί να έχουν και άλλες διεξόδους στη ζωή τους για αποκατάσταση. Βέβαια αυτή η τάση αλλάζει όσο περνούν τα χρόνια». Το βασικό μήνυμα πρέπει ουσιαστικώς να αποσταλεί, σύμφωνα με την καθηγήτρια, αρχικώς στους ιθύνοντες που έχουν δημιουργήσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο… καταθλίβει τα παιδιά.«Το ίδιο το σύστημα είναι η κύρια αιτία για τη “δυσφορία” των εφήβων αλλά και οι γονείς οι οποίοι τους πιέζουν για σχολική και ακαδημαϊκή επιτυχία, έχοντας βέβαια και εκείνοι καταπιεστεί από το σύστημα».

Ενώπιος ενωπίω με τον θάνατο

Η πρέσα του εκπαιδευτικού συστήματος είναι ένας από τους παράγοντες που μπορούν να συνθλίψουν σε τέτοιο βαθμό τη συναισθηματική κατάσταση των εφήβων οδηγώντας τους ακόμη και στα πρόθυρα του θανάτου με τη μορφή μιας απόπειρας αυτοκτονίας! Αυτό δείχνει η διαχρονική μελέτη του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ)- καλύπτει 23 ολόκληρα χρόνια- επικεφαλής της οποίας ήταν η ψυχολόγος, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Άννα Κοκκέβη.

Οι ερευνητές συνέλεξαν στοιχεία από πέντε έρευνες που διεξήχθησαν από το 1984 ως το 2007 και περιελάμβαναν πανελλήνιο αντιπροσωπευτικό δείγμα μαθητικού πληθυσμού εφηβικής ηλικίας. Συγκεκριμένα σε καθεμιά εκ των ερευνών συμμετείχαν 8.000-10.000 έφηβοι ηλικίας 14-18 ετών οι οποίοι απαντούσαν σε ειδικό ερωτηματολόγιο σχετικά με το αν έχουν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν.

Αυτό που προέκυψε ήταν άκρως ανησυχητικό: σύμφωνα με τα στοιχεία, οι απόπειρες αυτοκτονίας εμφάνισαν σχεδόν διπλασιασμό στη συχνότητά τους- από 7% το 1984 σε 13,4% το 2007. Μάλιστα από τη μελέτη σκιαγραφήθηκε το προφίλ του εφήβου που επιχειρεί να θέσει τέλος στη ζωή του: είναι συνήθως κορίτσι, ζει σε μονογονεϊκή οικογένεια με χαμηλό επίπεδο μόρφωσης του πατέρα και μένει σε μια μεγάλη πόλη.

Αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός ότι τα αγόρια αρχίζουν να κλείνουν την ψαλίδα που τα χωρίζει από τα κορίτσια, όπως έδειξαν και τα συγκεκριμένα ευρήματα: στα αγόρια που βρίσκονται στην εφηβεία κατεγράφη τετραπλασιασμός στις απόπειρες αυτοκτονίας μέσα στο διάστημα των 23 ετών ενώ την ίδια στιγμή στα κορίτσια υπήρξε διπλασιασμός.

Σύμφωνα με τη μελέτη, η αύξηση των αποπειρών αυτοκτονίας που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια στα αγόρια μπορεί να αποδοθεί κυρίως στην πίεση που δέχονται στο σχολείο ώστε να έχουν καλές επιδόσεις και να κερδίσουν μια θέση στο πανεπιστήμιο .Οπως επισημαίνει στο «Βήμα» η κυρία Κοκκέβη, δεν πρέπει να ξεχνούμε επίσης ότι συμπεριφορές όπως μια απόπειρα αυτοκτονίας είναι αλληλένδετες με άλλες «συμπεριφορές κινδύνου» όπως η χρήση ναρκωτικών.«Δεδομένου ότι η χρήση ναρκωτικών αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια στους εφήβους και δη στα αγόρια,πολλοί τη συνδέουν με την αύξηση που παρατηρήθηκε και στις απόπειρες αυτοκτονίας».

Καλύτερη η πρόληψη

Το κυριότερο συμπέρασμα που προκύπτει από τα ευρήματα, όπως υπογραμμίζει η καθηγήτρια, είναι ότι πρέπει να δοθεί σημασία στην πρόληψη των ψυχοκοινωνικών προβλημάτων στην εφηβεία, που αποτελεί μια πολύ ευαίσθητη περίοδο της ζωής του ατόμου.«Στην εφηβεία παρουσιάζουν έξαρση πολλά προβλήματα όπως οι απόπειρες αυτοκτονίας, η σχολική βία, η ριψοκίνδυνη συμπεριφορά που οδηγεί σε σοβαρά ατυχήματα, καθώς και άλλες επικίνδυνες συμπεριφορές που συνδέονται τόσο με την ψυχολογική κατάσταση του εφήβου όσο και με περιβαλλοντικούς παράγοντες. Στη σύγχρονη οικογένεια και οι δύο γονείς δουλεύουν πολλές ώρες,βλέπουν λίγο τα παιδιά τους και δεν ασχολούνται όσο χρειάζεται μαζί τους.Υπάρχει μια συναισθηματική απώλεια για τα παιδιά από την απουσία των γονέων,ενώ παράλληλα το εκπαιδευτικό σύστημα δεν βοηθά την κατάσταση,δίνοντας έμφαση στη μάθηση χωρίς να προσεγγίζει το παιδί από πλευράς ψυχολογικών αναγκών».

Μάλλον πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη αυτές τις επισημάνσεις, αν μάλιστα αναλογιστούμε ότι στις ευρωπαϊκές χώρες-μέλη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) οι αυτοκτονίες αποτελούν τη δεύτερη αιτία θανάτου ανθρώπων 15-35 ετών μετά τα τροχαία δυστυχήματα. Οι υπεύθυνοι του ΠΟΥ σημειώνουν μάλιστα ότι«οι προβλέψεις δείχνουν πως θα υπάρξει δραματική αύξηση στην αυτοκτονική συμπεριφορά τις επόμενες δεκαετίες αν δεν εφαρμοστούν αποτελεσματικά μέτρα πρόληψης». Ολα αυτά που στους εφήβους «πασάρονται» ως διαβατήριο επιτυχίας μπορούν, όπως όλα δείχνουν, να αποτελέσουν ένα διαβατήριο προς τη δυστυχία και ενίοτε ένα διαβατήριο για το τελευταίο ταξίδι της ζωής τους προτού καν γνωρίσουν τι θα πει ζωή. Προς γνώση και συμμόρφωση εκείνων που διαμορφώνουν τη ζωή των παιδιών (υποτίθεται) για το καλό τους…

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

Σ τη μελέτη αναφέρεται ότι, ενώ η Ελλάδα αποτελεί την πιο… αισιόδοξη χώρα της Ευρώπης με τον χαμηλότερο αριθμό αυτοκτονιών στους ενηλίκους, δεν φαίνεται να ισχύει η ίδια τάση και στους εφήβους, οι οποίοι επιχειρούν πολύ πιο εύκολα να θέσουν τέρμα στη ζωή τους.«Ο τρόπος ζωής των νεαρών ατόμων στην Ελλάδα, ο οποίος επηρεάζεται ολοένα περισσότερο από τον δυτικοευρωπαϊκό τρόπο ζωής μέσω παραγόντων όπως η τεχνολογία και τα ταξίδια, έχει επίδραση στην ψυχολογική κατάστασή τους». Παράλληλα τονίζεται ότι τα τελευταία χρόνια τα διαζύγια αυξήθηκαν, ενώ είναι πολύ πιο συχνό το φαινόμενο της μονογονεϊκής οικογένειας- παράγοντες που φαίνεται ότι επιδρούν αμφότεροι στην εμφάνιση αυτοκτονικών τάσεων στους εφήβους.

Τι σημαίνουν όμως αυτές οι απόπειρες αυτοκτονίας σε τόσο τρυφερές ηλικίες; Πραγματική επιθυμία του παιδιού είναι να αφαιρέσει τη ζωή του ή περισσότερο μια κραυγή αγωνίας που έχει στόχο να τραβήξει την προσοχή του περιγύρου του και κυρίως της οικογένειας; Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό αποπειρών αυτοκτονίας καταλήγει τελικώς σε θάνατο- για κάθε αυτοκτονία στους εφήβους εκτιμάται ότι αντιστοιχούν 31 μη θανατηφόρες απόπειρες. Η Κοκκέβη απαντά ότι«περισσότερο αυτού του είδους η συμπεριφορά αποτελεί ένα μέσο για να ελκύσει ο έφηβος την προσοχή. Ωστόσο πρέπει να γνωρίζουμε ότι περισσότεροι από τους μισούς εφήβους που τελικώς αυτοκτονούν έχουν στο ιστορικό τους προηγούμενες αποτυχημένες προσπάθειες. Επομένως πρέπει όλοι να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τέτοιου είδους συμπεριφορές αφού αποτελούν σημαντικό δείκτη κινδύνου».



Έφηβοι και αλκοόλ


Από την Αλεξάνδρα Καππάτου Ψυχολόγο -Παιδοψυχολόγο
Την τελευταία δεκαετία αυξάνεται ολοένα η κατανάλωση αλκοόλ από 15χρονους. Το 30% των εφήβων στην Ελλάδα δηλώνει ότι πίνει κάποιο ποτό μία ή δύο φορές την εβδομάδα.

Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής, οι έφηβοι πρωτοπίνουν μπίρα ή κρασί στα 12-13 και στα 14-15 «περνούν» στα πιο «σκληρά ποτά», όπως το τζιν, η βότκα, η τεκίλα, το ουίσκι κ.λπ. Σημαντικό ρόλο σε αυτή την πρώιμη κακή συνήθεια παίζει και η παρουσία αλκοολούχων αναψυκτικών. Το ανησυχητικό είναι ότι το 15% των εφήβων παραδέχεται ότι έχει μεθύσει πάνω από τρεις φορές μέσα σε ένα χρόνο. Και είναι ανησυχητικό επειδή το μεθυσμένο παιδί κινδυνεύει περισσότερο από τον μεθυσμένο ενήλικα. Γίνεται επίσης περισσότερο επικίνδυνο για τους άλλους.Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οι έφηβοι πίνουν με συνομιλήκους τους σε πάρτι, νυχτερινές εξόδους, σε ιντερνέτ-καφέ κλπ. Σπάνια καταναλώνει μόνος του αλκοόλ ο έφηβος, τουλάχιστον στην αρχή.Γιατί πίνουν οι έφηβοι Στην εφηβεία το παιδί θέλει να δοκιμάσει πολλά πράγματα. Στόχος του είναι συνήθως να μιμηθεί την παρέα του και να νιώσει «μεγάλος» ή «μεγάλη». Ωστόσο, μπορεί το κίνητρό του να είναι απλά η δοκιμή αυτή καθαυτή –θέλει να πειραματισθεί. Επίσης, , όπως χαρακτηριστικά λένε οι ίδιοι σε έρευνες, με το αλκοόλ νιώθουν κεφάτοι, χαλαροί και τους φτιάχνει η διάθεση.Τις περισσότερες φορές τα παιδιά κάνουν το «πείραμά» τους και σταματούν. Δεν μπλέκουν δηλαδή με το ποτό. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις στις οποίες το παιδί αρχίζει να πίνει ανεξέλεγκτα. Αυτό είναι πιο σύνηθες στα παιδιά που έχουν ήδη κάποια κατάθλιψη ή που είναι πολύ αγχώδη και στρεσαρισμένα. Το αλκοόλ τα «βοηθά» να χαλαρώσουν και να δουν την ζωή πιο ευχάριστα.Ποιες είναι οι επιπτώσεις

Η κατανάλωση ποτού οδηγεί το αγόρι ή το κορίτσι σε πιο επιθετική συμπεριφορά ή απεναντίας μπορεί να το κάνει να δεχτεί αδιαμαρτύρητα την βιαιότητα ή τη σεξουαλική παρενόχληση των άλλων. Επίσης μπορεί να το κάνει πιο ευάλωτο στη δοκιμή ή και συστηματική χρήση ναρκωτικών ουσιών. Θα υποσκάψει σταδιακά την απόδοσή του στο σχολείο και θα το αποκόψει από τις θετικές συντροφιές με συγκεκριμένα οράματα και στόχους, ώστε να είναι διαρκώς με τη χαλαρή παρέα που διασκεδάζει πίνοντας. Πίνει;Οι περισσότεροι γονείς δεν γνωρίζουν καν ότι το παιδί τους πίνει ή ότι έχει τύχει να έχει μεθύσει. Τα παιδιά που πίνουν συνήθως πηγαίνουν μετά την έξοδό τους κατ' ευθείαν για ύπνο, ώστε οι γονείς να μη μυρίσουν την αναπνοή τους. Άλλα παιδιά καμουφλάρουν την αναπνοή με άρωμα που υπερκαλύπτει την μυρωδιά του ποτού. Αν μυρίζουν αλκοόλ, λένε ότι ήπιαν μόνον ένα ποτήρι.

Το παιδί που πίνει : -κουράζεται και αρρωσταίνει πιο εύκολα -συμπεριφέρεται ανεύθυνα και αδιαφορεί για τις υποχρεώσεις του -συχνά καπνίζει -είναι γενικά απείθαρχο ή έγινε απείθαρχο τον τελευταίο καιρό -μπορεί να έχει ενδείξεις κατάθλιψης -έχει κατά κανόνα μεγάλο άγχος για τις υποχρεώσεις του αλλά μπορεί να μην το εκδηλώνει και απεναντίας να παρουσιάζει ένα προσωπείο παθητικότητας και αδιαφορίας -έχει κάνει νέους φίλους τους οποίους οι γονείς δεν γνωρίζουν αρκετά καλά

Τι σας προτείνω να κάνετε

-Αν έχετε αντιληφθεί ότι το παιδί σας πίνει, πρέπει κατ’ αρχάς να αξιολογήσετε τη συχνότητα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πίνει. -Συζητείστε μαζί του, ρωτήστε το τι το ωθεί να πίνει, τι προβλήματα μπορεί να έχει ή ποιες δυσκολίες περνά.-Ρωτήστε το τι στάση έχει η παρέα του στο θέμα του αλκοόλ και μήπως νιώθει ένοχο αν πει «όχι» στους φίλους του -Σε περίπτωση που το παιδί έχει αρχίσει να διασκεδάζει πίνοντας, δεν πρέπει να λειτουργήσετε «αστυνομικά» και να απαγορεύσετε τις εξόδους. Αυτό κατά πάσα πιθανότητα δεν θα λύσει το πρόβλημα. -Μπορείτε να αυξήσετε την επίβλεψή σας με διακριτικότητα και να προσπαθήσετε να μειώσετε τις «ευκαιρίες» για τέτοιες συμπεριφορές. -Βοηθήστε το παιδί να μετριάσει το άγχος που αισθάνεται για διάφορους λόγους και καθοδηγήστε το σε πιο θετικούς τρόπους χαλάρωσης, όπως ο αθλητισμός, η καλή συντροφιά, η θετική ψυχαγωγία κ.λπ. -Αν παρά τις προσπάθειές σας το παιδί συνεχίζει να πίνει ή να δείχνει προβληματική συμπεριφορά, θα πρέπει να αναζητήσετε τη βοήθεια ειδικού.-Στην οικογένεια είναι προτιμότερο να μη γίνεται χρήση αλκοόλ εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις.
ΠΗΓΗ:http://www.akappatou.gr/




Γιατί πίνουν οι έφηβοι;

Γενετικοί, ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες μπορεί να οδηγήσουν τον έφηβο στη χρήση αλκοόλ. Τι λένε τα στοιχεία και πως να προλάβεις την κατάσταση;
Τι λένε τα στοιχεία για την Ελλάδα;Το 22,2% των εφήβων ηλικίας 14-18 ετών καταναλώνουν αλκοόλ τουλάχιστον 1-2 φορές την εβδομάδα. Θεωρούν ότι η συχνότητα αυτή θεωρείται ακίνδυνη και συνήθως προτιμούν τα βαριά ποτά. Ωστόσο, έχουν την αίσθηση επικινδυνότητας κυρίως για τα τροχαία, τη βίαιη συμπεριφόρα και τις σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία.Πότε ξεκινά η χρήση αλκοόλ;- Τα αγόρια σε ηλικία 12 ετών δοκιμάζουν μπύρα ή κρασί ενώ στα 13 έτη δοκιμάζουν πιο βαριά ποτά. Πρώτη φορά υπολογίζεται ότι μεθούν κατά μέσο όρο στα 14.6 έτη.- Τα κορίτσια σε ηλικία 13 ετών δοκιμάζουν μπύρα ή κρασί ενώ στα 14.5 έτη δοκιμάζουν πιο βαριά ποτά. Η πρώτη μέθη υπολογίζεται στα 15 έτη.Πως συνδέεται το Αλκοόλ με την παραβατικότητα;Ο προμετωπιαίος φλοιός (κεντρική περιοχή του εγκεφάλου υπεύθυνη για τη λήψη αποφάσεων και συλλογισμού) αναπτύσσεται και ωριμάζει κατά την εφηβεία. Είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος στην κατανάλωση αλκοόλ που είναι πολύ τοξικό για το αναπτυσσόμενο νευρικό σύστημα.Γιατί πίνουν οι έφηβοι;Κοινωνικοί παράγοντες- Για να διασκεδάσουν- Για να χαλαρώσουν και να ενσωματωθούν ευκολότερα στην παρέα- Για να δείξουν και να νιώσουν μεγάλοι- Για να μειώσουν το άγχος και τις αναστολές μπροστά στις δραματικές αλλαγές που φέρνει η εφηβεία- Για να μιμηθούν τους ενήλικες που λειτουργούν ως πρότυπα- Από περιέργειαΓενετικοί παράγοντες- Γιατί έχουν οικογενειακό ιστορικό αλκοολισμού- Όσο πιο νωρίς πιει ένα παιδί, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος για μελλοντική χρήση- Έφηβοι που ξεκινούν να πίνουν πριν τα 15 έτη, έχουν αυξημένο γενετικό κίνδυνο εξάρτησης από το αλκοόλ- Μετά από τα 16 χρόνια ωστόσο, ο κίνδυνος αλκοολισμού εστιάζεται στις συνθήκες ζωής και όχι στα γονίδιαΨυχολογικοί παράγοντες:- Γιατί έχουν υποστεί κακοποίηση σωματική ή σεξουαλική- Γιατί έχουν πολύ χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση- Γιατί έχουν κακή σχέση με το οικογενειακό τους περιβάλλον- Γιατί έχουν βιώσει απόρριψη από την οικογένεια- Γιατί πάσχουν από κατάθλιψη ως αποτέλεσμα επώδυνων ψυχικών βιωμάτων- Γιατί πάσχουν από μετατραυματικό στρες -συναισθηματική διαταραχή μετά από έκθεση σε σοβαρά ψυχοτραυματικά γεγονότα, στα οποία απειλήθηκε η ζωή του παιδιού- εφήβου ή άλλων ατόμων (δυστυχήματα, μαζικές, φυσικές καταστροφές, τρομοκρατικές ενέργειες, βιασμοί, κακοποίηση)ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ- Αποφεύγουμε τις τιμωρίες, τις απαγορεύσεις και την αυταρχική συμπεριφορά- Αποφεύγουμε να κινδυνολογούμε σε σχέση με το αλκοόλ- Προσέχουμε τη δική μας στάση απέναντι στο αλκοόλ και τις άλλες εξαρτήσεις (τσιγάρο, καφεΐνη) καθώς οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπα στα παιδιά- Παροτρύνουμε τα παιδιά για συχνή άθληση- Καλλιεργούμε σχέση ποιότητας με το παιδί- Φροντίζουμε ώστε να υπάρχουν ευδιάκριτα όρια, σεβασμός και σταθερή συμπεριφορά απέναντι στους εφήβους- Σημαντικός είναι επίσης και ο ρόλος του σχολείου.Χρειάζεται προσοχή καθώς μια περίεργη εφηβική συμπεριφορά δεν υποδηλώνει απαραίτητα χρήση αλκoόλ. Ωστόσο, αν βεβαιωθούμε ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει τότε συζητάμε με το παιδί και απευθυνόμαστε σε Ειδικό.

Πηγή "tlife.gr" οι απαντήσεις από Msc Αναπτυξιακή Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Νατάσα Καραμολέγκου




Ναρκωτικά - Αλκοόλ - Κάπνισμα

Σε μια περίοδο σημαντικών αλλαγών και μεγάλης ψυχικής έντασης, όπως είναι η εφηβεία, τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και το τσιγάρο, παρουσιάζονται ως ουσίες που υποτίθεται ότι λύνουν όλα τα προβλήματα. Βαθμιαία, ο έφηβος μπορεί να οδηγηθεί από τη χρήση στην κατάχρηση και από την κατάχρηση στον εθισμό.

Περιστασιακή χρήση - κατάχρηση - εθισμός

Ο όρος «κατάχρηση» περιλαμβάνει την υπέρμετρη χρήση, η οποία μπορεί να οδηγήσει στον εθισμό ή την εξάρτηση από μια ουσία.«Περιστασιακή χρήση» δε σημαίνει αυτόματα και εθισμός. Ο εθισμός είναι ένα είδος υποχρεωτικής συμπεριφοράς, με ταυτόχρονη αδυναμία του ατόμου να ελέγξει την συμπεριφορά αυτή.

Είδη ουσιών που προκαλούν εξάρτηση

Όταν μιλάμε για ουσίες που η χρήση τους μπορεί να οδηγήσει σε εθισμό, εννοούμε τις ακόλουθες:
  • Κανναβινοειδή (μαριχουάνα, χασίς)
  • Οπιοειδή (μορφίνη, ηρωίνη)
  • Διεγερτικές ουσίες (αμφεταμίνη, κοκαΐνη)
  • Ψευδαισθησιογόνες ουσίες (LSD, έκσταση)
  • Πτητικές ουσίες (κόλλα, διαλυτές χρωμάτων, αεροζόλ)
  • Αλκοόλ
  • Τσιγάρο


Για περισσότερες πληροφορίες


σχετικά με τις ψυχοτρόπες ουσίες




Συνέντευξη με την ψυχολόγο Μαρία Βασιλάκη


Πότε μία πράξη χαρακτηρίζεται ως βίαιη;
- Μια πράξη χαρακτηρίζετε ως βίαιη οταν είναι κακόβουλη, επιθετική και ασκεί είτε σωματική είτε ψυχολογική δύναμη

Πως εκδηλώνεται μια βίαιη πράξη;
- Μια βίαιη πράξη εκδηλώνεται είτε σωματικα είτε ψυχολογικα

Πόσο συχνός ειναι ο σχολικός εκφοβισμός;
- Ο σχολικός εκφοβισμος είναι συχνό φαινόμενο και προκαλείτε συνήθως από εκρήξεις του θύτη

Ο σχολικός εκφοβισμός εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια;
- Ο σχολικός εκφοβισμός υπήρχε πάντα, ομώς τα τελευταία χρόνια επιδεινώθηκε και ασχολούμαστε τώρα πιο έντονα

Τι πρέπει να γίνεται σε ένα περιστατικό βίας στο σχολείο;
- Όταν εκδηλώνεται ένα περιστατικο βίας στο σχολείο οι καθηγητές πρέπει να ευαισθητοποιηθούν πρώτοι γιατί πολλές φορές παραμελλούν τέτοια περιστατικά. Μετα θα πρέπει να ευαισθητοποιηθούν οι γονείς έτσι ώστε να υποδείξουν στα παιδιά το σωστό και να τα αποτρέψουν από τετοιου είδους κινήσεις.Τέλος, τα παιδιά θα πρέπει να αρχίσουν εξωσχολικές δραστηριότητες έτσι ώστε να εκτονώσουν την οργή τους.

Ποιος είναι ο ρόλος του γονιου σε τετοιου είδους καταστάσεις;
- Ο γονιός πρέπει να προσπαθεί να εντοπίσει τον έφηβο με τον διάλογο. Οι τιμωρίες μπορεί να αποδειχθουν μοιραίες στην προσέγγιση.

Από ποιους επηρεάζονται οι έφηβοι περισσότερο;
- Επηρεάζονται κυρίως από τους συνομήλικους, διότι οι εφηβοι είναι μια ιδιαίτερη ομάδα και λόγω των κοινών προβληματων επηρεάζονται κυριώς από αυτούς. Επίσης, επηρεάζονται από τα πρότυπα, καθως βλέποθμε σημερα ότι οι έφηβοι αντιγράφουν το κούρεμα και το ντύσιμο από τα πρότυπα κυρίως της τηλεόρασης.

Σε ένα περιστατικό πρέπει να φωνάζουμε την αστυνομία;
- Σε περιστατικό πρέπει να επέμβουμε αλλά να φωνάξουμε την αστυνομία μόνο όταν είναι σε ενα απόμακρο μέρος. Σε περίπτωση που βρισκεται στο σχολείο πρέπει να ενημερώνουμε τους καθηγητές και τους γονείς.

Πότε ενα παιδί είναι επιθετικό; Από που πηγάζει η επιθετικοτητά του;
- Ενα παιδί ειναι επιθετικό γιατί είτε έχει βίαιες εικόνες από το σπίτι ή επείδη ειναι παραμελημένο από τους γονείς του ή επειδή είναι καταπιεσμένο

Τα βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια παίζουν ρόλο στην βίαιη συμπεριφορά των εφήβων;
- Όταν οι έφηβοι παίζουν πάνω από 8 ώρες την ημέρα τότε απλά επιδεινόνεται η επιθετικότητα.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς ετσι ώστε να προσεγγιουν τους μαθητες στην εφηβεία;
- Ο γονιός πρέπει να είναι πάντα κοντά στο παιδί του, να συζητάει, και να κάνει διαλογο μαζί του από μικρή ηλικία. Καθώς, αν ξεκινήσει να συζητάει μαζί του σε μεγάλη ηλικία ειναι ανεφικτή η συζητηση






Περίληψη

Από ότι φαίνεται η εφηβική βία υπάρχει στις μέρες μας δυστυχώς. Είτε ψυχολογική είτε σωματική η βία ασκείται. Πολλά άτομα πάσχουν από κατάθλιψη και έχουν πόλλα προβλήματα με τους θύτες. Παρ'ολα αυτά η βία μπόρει να αντιμετωπιστεί. Οι καθηγητές και οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν την κατάσταση και να εκτοπίσουν αυτό το φαινόμενο που έχει γίνει πια καθημερινή συνήθεια στις μέρες μας. Η βια δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο παρά μόνο μία επίδειξη δύναμης από παιδιά που δεν είχαν ποτέ τους σωστά πρότυπα, δεν εζησαν στιγμες οικογενειακης αγάπης και θαλπωρης. Ευτυχώς, στην Νάξο όπως είδαμε και στο ερωτηματολόγιο τα παιδιά δεν είναι και τόσο βίαια, παρότι πολλά από αυτα που απαντησαν υπήρξαν σε περιστατικο βίας και οι παρέες τους τα σπρώχνουν προς την παραβατική συμπεριφορά.